Namasté,
Mijn verblijf in Rishikesh zit erop, maar het is goed geweest. Ik was vertrokken met het idee een dag of drie à vier te blijven en het is een dikke week geworden. Blij dat ze in de yogaschool zo flexibel waren.
Ayurvedische bolwassing
Na een week intensief lichaamswerk vond ik dat ik een massage verdiend had. Met een massage bedoel ik niet ‘een paar vriendelijke aaitjes’, zoals ze in menig Ayurvedisch centrum geven. Dat heeft ook zeker zijn waarde, maar niet wanneer mijn rug en nek eens goed onder handen genomen moeten worden. Lisa, de medestudente die zowat alles in Rishikesh uitgeprobeerd heeft, raadde me daarom een massage van Gita aan bij Ayurveda Nirvana. Met een blindelings vertrouwen maakte ik een afspraak voor een hoofd-, nek- en rugmassage en trok ik naar het centrum. Massagetherapeute Gita was twee koppen kleiner dan ik en vier keer zo breed. Toen ze de aanval op mijn hoofd inzette, wist ik met zekerheid dat ik het komende uur geen vriendelijke aaitjes zou ontvangen. Het haar dát er na deze letterlijke bolwassing nog op stond, genoot in ieder geval wel van de voedende olie. Terwijl Gita mijn nek en rug tot chapati aan het kneden was, probeerde ik heel mindful elke spier te ONTspannen in plaats van OP te spannen wanneer ik pijn voelde. Dat het hard werken was, zeg ik u… Ik prees mezelf gelukkig dat ik geen Balinese massage gekozen had. Toen ik die destijds op het gelijknamige eiland onderging, sprong een kleine, pezige spleetoog behendig bovenop mij en gebruikte aldaar handen, voeten, knieën en gewicht om mij een aangename ervaring te bezorgen. De gedachte was nog niet koud of de massagetafel kraakte onder Gita’s gewicht en vervolgens ook mijn rug. ‘Theek hai?’, vroeg ze achteraf, wat ‘Oké?’ betekent. Ik weet niet of ze ‘Mpfrh…’ wist te vertalen.
De dwangneurose van het melken
Hoewel ik me voorgenomen had om geen souvenirs meer te kopen, had ik daar plots toch weer zin in. Een paar maar, zodat ik deze keer mijn valies wél treffelijk dicht kreeg zonder twee mensen te moeten vragen er bovenop te komen zitten. Ik had mijn zinnen gezet op kussensloopjes en trok daarvoor naar hetzelfde winkeltje (enfin, stalletje) als waar ik vorig jaar een prachtige poefovertrek gekocht heb (zie foto). Deze overtrek is inderdaad prachtig, maar de verkoper had er destijds nog een stuk of dertig andere die deze prachtigheid benaderden: in alle verschillende kleuren, kleurencombinaties, met en zonder ‘paillettekes’, met en zonder ‘floshkes’ … Nu is het zo dat ik genetisch belast ben met de dwangneurose van het melken. Volgens het Groot Woordenboek der Nederlandse taal is melken in deze context ‘moeite doen om te weten te komen’ of dus vrij vertaald: oeverloos blijven vergelijken en twijfelen tussen alle mogelijkheden (= moeite doen) vooraleer tot aankoop over te gaan van wat de beste keuze zou zijn (= te weten komen). Dat tot aankoop overgaan is echter geen garantie, want ‘er een nachtje over slapen teneinde de activiteit van het melken nog wat te verlengen en dus de kans op de beste keuze te vergroten’ is ook nog een optie. Bovendien is de mogelijkheid zeer reëel dat wanneer het label van ‘de beste keuze’ uiteindelijk geplakt is, het in extremis (zelfs na betaling) nog van eigenaar verandert.
Levensbepalende floshkes
Bovenstaande beschrijving geeft een idee hoe lang ik vorig jaar in dat stalletje heb gezeten heb om uiteindelijk wel degelijk de juiste keuze te maken, namelijk de poefovertrek. Gelukkig was de Italiaanse Isabella op dat moment bij mij, die mijn neurose voor 100% herkende en begrijpend alle pro’s en contra’s overliep. Want een ‘floshke’ meer of minder kan wel degelijk levensbepalend zijn. 😀 (Later hebben we op dezelfde manier voor haar een kapstok uitgezocht. Want een haakje meer of minder kan wel degelijk levensbepalend zijn.) Toen ik nu in het stalletje arriveerde, was er even niemand aanwezig – wat heel gebruikelijk is hier, de verkoper zit allicht enkele meters verder een chai te drinken. Ik stortte me dus op de kussensloopjes, die zich manifesteerden in alle verschillende kleuren, kleurencombinaties, met en zonder ‘paillettekes’, met en zonder ‘floshkes’ … en – wat een geluk! – deze keer was er ook een bonte variëteit aan prints. Omdat ik van een gestructureerde aanpak hou, was ik alvast begonnen de sloopjes per kleur te leggen. Kwestie van overzicht en eliminatie te bevorderen. De verkoper had intussen horen zeggen dat er iemand in zijn winkel zat en toen hij mij daar aantrof, zei hij enthousiast ‘Namasté!’ waarna er plots een vleugje paniek in zijn blik kroop. Hij gaf me een hartelijke handdruk en zei dat hij blij was me terug te zien: ‘I remember with you!’. Ik lachte vriendelijk terug en dacht bij mezelf dat dit zijn verkooptrucje was om mensen te doen thuis voelen. Alsof hij na 4,5 maanden nog iemand zou herkennen in de heilige stad waar jaarlijks duizenden toeristen passeren. Maar dan begon hij te omschrijven hoe ik destijds – na uiteraard nauwkeurig meten of het formaat van de overtrek wel overeen kwam met dat van mijn poef thuis – alle poefovertrekken over de winkel had uitgespreid en vervolgens heel bedachtzaam de ene na de andere terug op de stapel legde en door middel van eliminatie tot de ultieme keuze wou komen. De laatste drie stuks maakten me het natuurlijk extra moeilijk door als drie druppels water op elkaar te lijken, wat de gedachte aan de levensbedreigendheid van de foute keuze ondraaglijk maakte. 😉 Enfin, alle gekheid op een stokje: de man herinnerde mij dus nog wel degelijk en had meteen door dat het enige wat hij nu kon doen, was me een chai aanbieden en geduldig van de zijne genieten tot ik me doorheen deze zaak van leven of dood had gewerkt. 😉
Living on the “edge”
Ik moet toegeven dat ik – met gevaar voor eigen leven – even twijfelde aan zijn aanbod van de chai, want westerse magen zijn nu eenmaal niet bestand tegen vloeistoffen (zeker melk!) die niet gekookt zijn. En mijn ervaring met street food in Mexico in 2015 – waarna ik drie weken heb rondgelopen in het gezelschap van een salmonellabacterie – heb ik precies nog altijd niet helemaal … euh, verteerd. Ik nam de chai toch in dank aan, want ’t is zo lekker. Daarna ging ik zelfs nog voor een samosa uit het vuistje, een driehoekig gefrituurd pakketje gevuld met een mengsel van van alles en nog wat. Há, living on the edge! 😉 En kijk aan, ik leef nog altijd!
Filosofieverslaving
Ik dreef het culinaire niveau ’s avonds wat op door te gaan eten in een van mijn favoriete restaurantjes: Bistro Nirvana. Ik had er afgesproken met Mohit. Mohit (25) was een van mijn leraars in de yogaschool: hij gaf Shatkarma (zuivering van het lichaam) en Pranayama (beheersing van de adem), maar in andere scholen geeft hij ook filosofie. Hij studeert momenteel nog volop voor zijn master in yoga-wetenschappen. Tijdens de yoga-opleiding bracht ik met medestudenten Lisa en Sati al geregeld de avond door met Mohit. Wij bestookten hem met allerlei levensvragen en hij zette ons met zijn antwoorden onder de vorm van filosofische verhalen opnieuw aan het denken. Verslavend! Had ik toch wel eventjes geluk dat Mohit in Raiwala bleek te wonen, het dorpje waar ook de ashram gelegen is. Dus na de yoga-opleiding moest ik geen afscheid nemen van de filosofie-avonden, want Mohit en ik spraken nu en dan af voor een privéles. Nu ik terug in Rishikesh was, wou ik hem trakteren op restaurant bij wijze van bedanking voor al zijn wijze woorden. ’t Was plezant. En lekker, amai!
Met de voeten in de Ganges en het hoofd in Bornem
En zo ben ik weer bezig met afscheidsmomentjes. ’t Is best raar om ‘dag’ te zeggen tegen mensen die ik nu drie maanden met een bepaalde regelmaat heb gezien – zoals Mohit – en misschien (waarschijnlijk?) nooit meer ga terugzien. Want ik denk niet dat ik onmiddellijk naar India ga terugkeren. Maar hopelijk wel ooit! En voor de gemiddelde Indiër is een vliegtuigticket (en visum etc) naar Europa onbetaalbaar, dus ik ga allicht niemand in België mogen verwelkomen. Hoewel… de uitzondering op die regel is mijn vriendinnetje en henna-artieste Jyoti (24). Ik vertelde al dat ik haar leerde kennen via een gemeenschappelijke vriendin, zijnde mijn yogalerares Nathalie. Zij en haar gezin kennen de familie van Jyoti intussen al een paar jaar en Jyoti is nu uitgenodigd in België, bij Nathalie thuis. Toen ik gisteren een dagje met Jyoti optrok in Rishikesh, was ze daar volop over aan het fantaseren. We zaten met onze voeten in de Ganges, maar haar hoofd zat al in Bornem. Ze vond het onwerkelijk dat ze zelfs nog nooit in een vliegtuig had gezeten richting een andere stad in India en nu zit ze binnenkort in een ijzeren vogel richting Europa! Ze stelde me ook allerlei vragen over het weer, het eten … dus vertelde ik een en ander over ons land. Dat we met mes en vork eten in plaats van met een koffielepeltje. Dat street food enkel toegelaten is op markten en festivals. Dat we geen wilde dieren hebben die zo nu en dan het dorp onveilig komen maken. Dat we geen afval zomaar op de grond gooien (enfin, of het toch niet zo massaal storten zoals zij hier). Dat we verkeersregels hebben waar de meeste mensen zich aan houden. Dat áls iemand in de omgekeerde richting rijdt, het dan vermeld wordt op de nationale radio. (Jyoti fronste bij deze…) Dat het ook bij ons voorvalt dat de trein vertraging heeft, maar dat de slagbomen pas naar beneden gaan als de trein er ook effectief is en niet wanneer hij er zou moeten zijn. Ach, het moet zo spannend zijn voor haar. Ik weet niet welke plannen Nathalie zoal heeft met haar, maar ik broed alvast op het plan om een henna-namiddag te houden bij mij thuis. Mensen kunnen dan mits een vrije bijdrage langskomen voor een tattoo of Jyoti kan misschien een workshop geven. En ondertussen drinken we échte Indiase chai! Dat ik vol goeie ideeën zit, zeg ik u. 🙂
Dingen doen in Delhi
Vooraleer mijn ijzeren vogel richting Europa vliegt, ga ik eerst nog een ander puik plan van me afwerken. Ik vertrek donderdag naar Delhi om daar nog een paar dagen te citytrippen. Zelf bedacht. 🙂 De Colombiaanse Camila vertoeft daar nog steeds en we gaan samen leuke dingen doen. Ze heeft al een heel programma in gedachten. 🙂 Ook onze verwesterde Indiër Kunal, die niet ver van Delhi woont, zou ons een dag op sleeptouw nemen langs enkele fijne adresjes. (Al is er nu een noodgeval in zijn familie en bestaat de kans dat dat plan niet kan doorgaan. Afwachten.) Ik ben best benieuwd naar Delhi. Het moet een hemelsbreed verschil zijn met het rustige boerendorpje Raiwala en het heilige yoga-walhalla Rishikesh. En de 14de vlieg ik écht terug naar de beschaafde wereld 😉 , te beginnen bij Rome. Isabella liet al weten dat er kilo’s pasta op me liggen te wachten. Dat ik op 19 mei ook weer in België zal staan, is eigenlijk bijna toeval, want dat ticket heb ik nog maar enkele dagen geleden geboekt. Dat was ik een beetje vergeten. 🙂 En dáárna… heb ik geen idee wat er zoal staat te gebeuren. Dan is het bijna grote vakantie, zeker? 😀