De parabel van de bloemen

Go Devils!

 

Sorry, de voetbalkoorts is me blijkbaar al naar het hoofd gestegen en ik heb nog niet één match gezien. En dan vragen mensen ‘of ik het al terug gewoon ben in België’. Tja, aan sommige dingen kom je nu eenmaal niet onderuit. 😉

 

Brokken en breuken

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens ‘geblogd’ heb. Ik zal maar zeggen dat ik even heb moeten bekomen. Niet zozeer van de cultuurshock na drie maanden in India te hebben doorgebracht. Mijn verblijf in New Delhi en dat in Rome hadden al voor een soort buffer gezorgd in de overgang van het Verre Oosten naar het Wilde Westen. Veel meer ben ik geschrokken van alle brokken die er tijdens mijn afwezigheid blijkbaar gemaakt zijn in menig huwelijk en lange relatie. In mijn eigen naaste vriendenkring zijn maar liefst drie koppels intussen verleden tijd. Dan nog enkele uit de iets verdere kennissenkring. En in een dorp als Klein-Brabant blijven ook de relatieperikelen van mensen die ik enkel maar van ziens ken, helaas nooit lang privé. Dus ook daar heb ik weet van een aantal slachtoffers. We zullen afronden op tien breuken die me de voorbije maand aan de oren gekomen zijn. Van Wild gesproken… Ik ben er nog steeds niet goed van.

 

Een bloem van een verhaal

Hoe komt dat toch…? Ook in India heb ik me een paar keer over deze vraag gebogen, vooral dan met mijn medecursisten in de yoga-opleiding. Sommigen zaten in een relatie, anderen niet, maar iedereen had gelijkaardige ervaringen gehad of kampte er op dat moment mee. Ik vertelde eerder al dat onze leraar Mohit ook geregeld bij onze gesprekken aanwezig was. Mohit (25) studeert nog voor zijn master in yoga-wetenschappen, maar geeft in verschillende scholen al les: yoga filosofie. Toen het over relaties (in het algemeen) ging, had Mohit daar een verhaaltje over:

 

Vaak zijn mensen die samen leven, wonen, werken … als een boeketje bloemen. Mooi om te zien, maar onder het oppervlak van kleurrijke blaadjes verst(r)ikken ze elkaar. Elke stengel wijst en kijkt een andere kant op. Tegelijk wordt er ieder voor zich krampachtig gezogen en geslurpt om zo lang mogelijk in leven te blijven. Maar wat sowieso gebeurt met snijbloemen, is dat ze na een tijd verwelken, zelfs al stonden ze nog zo mooi in de vaas geschikt. Dat komt omdat ze geplukt werden zonder scheut of wortel. Dit is uiteraard beeldspraak:

  • De bloemblaadjes staan voor iemands uiterlijke buitenkant en oppervlakkige bovenlaag van zijn gedrag.
  • De scheut staat symbool voor zelfappreciatie en eigenliefde.
  • De wortel betekent begrip en verstandhouding.

Alles begint dus bij een goed begrip van onszelf en een goede verstandhouding met de ander (door hem/haar te begrijpen). Door die wortel van goed begrip kan heel wat positieve input stromen, zoals vertrouwen, geduld, vriendelijkheid … Jezelf begrijpen betekent vervolgens jezelf appreciëren, accepteren en graag zien. Van daaruit kan een prachtige bloem groeien.

 

(G)een vruchtbare voedingsbodem

Twee bloemen die elkaar ontmoeten, beslissen op basis van de bloemblaadjes of ze de ander mooi/leuk vinden of niet. Ze moeten echter uitkijken dat ze elkaar niet plukken en vasthouden omwille van hun oogverblindende bovenkant, maar elkaar in hun eigenheid accepteren en in hun geheel appreciëren. Dat kan eigenlijk enkel door bloemen die zelf diep geworteld zitten in begrip en eigenliefde. Want enkel wie zichzelf graag ziet, kan ook onvoorwaardelijk van een ander houden. Wie namelijk niet van zichzelf gelooft dat hij een waardevolle bloem is, wie zichzelf niet apprecieert voor wie hij is en geen begrip heeft van/voor zichzelf en anderen, die zal van andere bloemen ook enkel de bovenkant waarderen. Of toch voor een tijdje. Hij zal de ander vooral bewonderen voor alles wat hij zelf niet is of dénkt niet te zijn. Hij vindt de ander de perfecte aanvulling van zijn incomplete zelf: deze bloem maakt de ruiker van zijn leven de moeite waard. Dit is de bron van zijn geluk. Maar een bodemloos vat proberen te vullen eist natuurlijk zijn tol en de bron raakt opgedroogd. Beide bloemen zijn vervolgens compleet leeg en zoeken wanhopig voeding bij elkaar: liefde, appreciatie, begrip… Maar geen van beide kan nog geven, omdat de voedingsbodem ontbreekt. Bovendien zou niets van dit alles nog soelaas brengen bij gebrek aan vruchtbare grond. Wat wij dus (liefdes)relaties noemen, heeft helaas vaak een onstabiele voedingsbodem. We duiken in relaties om iets te krijgen wat we niet aan onszelf kunnen geven. En aan de ander ‘geven’ gebeurt vaak met als doel ‘terug te krijgen’. Als dat niet gebeurt op de manier waarop we het willen of nodig hebben, geven we de ander de schuld. Hij/zij zou niet goed voor ons zorgen, terwijl we in de eerste plaats niet goed voor onszelf zorgen.

 

Bevestiging en (h)erkenning

Daar had ons boeketje cursisten weinig tegenin te brengen. We hadden vervolgens nog honderd-en-een vragen voor Mohit over het hoe en waarom van dat plukken, maar er was die avond geen tijd meer om dat allemaal onder de loep te nemen. En de avonden erna hebben we andere filosofische boompjes opgezet – om in de botanische sfeer te blijven. Maar dit verhaal heb ik dezelfde avond nog in mijn dagboek neergepend. Het sprak me waarschijnlijk zo aan, omdat het me bevestigde in zaken die ik zelf al zo lang denk (overtuigingen heet dat, zeker? 😉 ).

  1. Dat de vraag niet is waarom mensen uit elkaar gaan, maar waarom ze samen komen.
  2. Dat veel mensen in een relatie zitten, omdat ze niet alleen kunnen zijn met zichzelf. Ze willen dat de ander aanvult waar ze zelf tekort (denken te) schieten. En als dat hiaat niet wordt opgevuld, is de ander daaraan schuldig.
  3. Dat als je iemand beschuldigt, het meer zegt over jezelf dan over die ander. Ik hou van de uitdrukking: ‘Als je met beschuldigende vinger naar een ander wijst, wijzen er minstens drie vingers terug naar jou.’ Wie bereid is dit verder te onderzoeken, stoot op een schat aan informatie (over zichzelf).

Ik zou dit verhaal ook niet kunnen begrijpen noch appreciëren, als ik er niet iets in herkende. Zelf heb ik ook al in relaties gezeten waarin beide bloemen weinig scheut of wortel hadden. Dat (h)erkennen was een serieuze klap in mijn gezicht. Ik heb me vervolgens roekeloos in een nieuwe relatie gestort: die met mezelf. Je mag me schizofreen noemen, maar ik kan enkel zeggen: met ons gaat het prima! 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top