Toost je mee?

Lieve lezer,

Vandaag is een heuglijke dag. En toch ook weer niet.

Normaal vond vanavond de persvoorstelling van het boek ‘Altijd en overal’ plaats in de bibliotheek van Bornem. Dan zouden pers en publiek kunnen kennismaken met het project waaraan ik al een jaar werk. Maar een of ander virus heeft daar nu een stokje voor gestoken. En door andere omstandigheden die buiten mijn wil/medeweten zijn gebeurd, zal dat ook nooit gebeuren. Dat is jammer.

Sterrenkindjes

Het project waar ik al een jaar aan werk, is een prentenboek over sterrenkindjes. Illustratrice Els Leclercq vroeg me begin mei 2019 of ik het verhaal wou schrijven bij haar boek. Ze droomde er immers al jaren van om haar eigen prentenboek uit te brengen. Terecht, ze heeft enorm veel talent. Dat kan je zien op haar website. Toen ze haar concept uitlegde, was ik daar meteen voor gewonnen. Nee, ik heb geen kinderen en ik ben er dus ook nog geen verloren. Maar ik had nog nooit een boek geschreven, dus ik dacht dat ik het wel kon. 🙂

Zin- en waardevol?

Ik schreef al wel meerdere verhalen/artikels over onderwerpen waarmee ik zelf geen ervaring heb. Mijn motivatie daarbij is altijd het nut ervan: waarom zou dit verhaal geschreven en gelezen moeten worden? Is het zin- en waardevol? Het antwoord in het geval van dit boek was een overtuigde ’ja’. Ze zijn immers met veel, die sterrenkindjes en hun ouders. We kennen allemaal wel iemand wier kind tijdens de zwangerschap of vlak na de geboorte stierf. En toch wordt er zelden gepraat over dit grote verdriet. We weten meestal gewoon niet hoe. Met ‘Altijd en overal’ wilden Els en ik dit gevoelige (taboe)onderwerp bespreekbaar maken in gezinnen, families, klassen … kortom, daar waar de ouders, broers en zusjes van sterrenkinderen er nood aan hebben. Want sterrenouders worden soms zo in beslag genomen door hun intense verdriet, dat ze de kracht missen om ook het onbegrip en de pijn van hun andere kind(eren) op te vangen. Hoe vertel je immers aan een kind dat hij plots toch geen grote broer meer wordt? Wat betekent dat trouwens, ‘dood’? Met dit prentenboek wilden we aandacht hebben voor de kleintjes die de dood van hun (ongeboren) broer of zus moeten zien te begrijpen en verwerken.

Rollercoaster

Ik had het zelf nooit meegemaakt, maar ik kon het me allemaal perfect voorstellen. Ik denk dat menselijkheid en empathie hier mijn kracht zijn. Om het verhaal te schrijven heb ik me helemaal ondergedompeld in een sterrenwereld en ben ondertussen met Els blijven aftoetsen of het nog beantwoordde aan wat zij met haar project voor ogen had. Daarna begon zij te tekenen: prachtige illustraties die in perfecte harmonie stonden met het verhaal. We stemden geregeld af tijdens vergaderingen, stelden een actieplan op voor de promotie en verkoop, spraken vzw’s en organisaties uit het thema aan, contacteerden bibliotheken, lagere scholen en de pers, verwerkten bestellingen en verzendingen … Wat een rollercoaster was het de afgelopen twaalf maanden. Op en neer, ondersteboven en binnenstebuiten, maar steeds vooruit. Het was uitdagend, absoluut, maar het was het waard. Het voelde gewoon juist aan. Wanneer dingen met veel hindernissen lopen, weet ik ondertussen dat ik niet de juiste weg aan het volgen ben en dat ik het moet loslaten of anders moet aanpakken. In het geval van dit boek was er ook heel veel werk, onvoorziene omstandigheden en verrassingen. Maar het wierp ook allemaal zijn vruchten af. De vele enthousiaste reacties, positieve antwoorden, bestellingen en medewerkingen bewezen dat dit absoluut het juiste pad was. Dit had zin! En dat verdiende vandaag wel een kers op de taart.

Geslaagde avond

Maar wat dus een heel bijzondere dag had kunnen zijn, dreigt er nu eentje te worden zoals ik er al 40 achter de rug heb: in mijn kot zonder pers en publiek. Niet eens met mijn familie en vrienden, die zouden komen toosten op de lancering. In mijn verbeelding werd het een geslaagde avond. Els en ik wisten al helemaal hoe we (met dank aan Heleen en Katia) de bib gezellig zouden inrichten om er een intiem moment van te maken. Bekende Bornemnaar en sterrenouder Tom Van Ranst zou een inleidende speech geven. Radiostem en tv-gezicht Roos Van Acker, die twee jaar geleden zelf een zwangerschapsonderbreking te verwerken kreeg, zou ons interviewen en de rest van de avond in goeie banen leiden. Daarna zouden we de verkochte boeken signeren en met z’n allen klinken op ‘Altijd en overal’. Ja … zo zou het gegaan zijn.

Iets goeds gedaan

Het is misschien niet met z’n allen, maar vanavond zal ik klinken! Ik trek mijn mooiste outfit aan en maak me op, zoals ik het voor vanavond zou gedaan hebben. Omdat het kan. Waar zijn mijn glitters en confetti? Dingen zijn helemaal niet gelopen zoals gedroomd, maar ik wil me nu enkel nog focussen op ‘the bright side’. Ik heb me het afgelopen jaar enorm uit de naad gewerkt om dit project te doen slagen en voor mij is het geslaagd. Ik ben trots en dankbaar dat Els en ik met onze complementaire talenten en persoonlijkheden een prachtig resultaat hebben afgeleverd. (Excuses voor dit snuifje zelfstoef.) En vooral – en dat is waar het mij om te doen is geweest: we hebben iets goeds en zinvols gedaan voor de wereld. We hebben de drempel verlaagd om van een moeilijk gespreksonderwerp een warm voorleesmoment te maken, waarbij ruimte is voor zowel het (h)erkennen van allerhande emoties, als het ontwikkelen van mentale kracht om gelukkig te zijn. Want ter compensatie van de harde werkelijkheid staan wensouders en families van overleden kindjes ook open voor subtiele romantiek: een fantasiewereld waarin ze hun kind zien lachen, springen, dansen en zingen zoals leeftijdsgenootjes dat doen. En die kans hebben we hen met ‘Altijd en overal’ gegeven.

Toost je mee om 20u vanavond?

Liefs,

Grete

PS. Je kan het boek bestellen via de website van Ligatura Tekeningen met een hartje.