Namasté
Om de verhalen over zware asanalessen, stramme spieren en zere lijfjes wat tegengewicht te geven, is hier wat ander materiaal. Naast hard studeren maken we hier natuurlijk ook veel plezier – dat was met het verslagje over Holi al wel duidelijk. 🙂
Yoga op hoogte
We zijn enkele dagen geleden naar de Kunjapuri-tempel geweest, een geliefd pelgrimsoord voor Hindoes, een centrum van kennis en kracht. Wij gingen echter niet zozeer voor de tempel zelf, maar wel omdat je van daaruit van een heel mooie zonsopgang kan genieten. De tempel bevindt zich namelijk op 1665 meter hoogte, aan het begin van de Himalaya (of het einde, afhankelijk van waar je komt! 😀 ). De wekker stond om 4.30u. Een busje reed ons de berg op: haarspeldbochten dus… Het was ongeveer een uur rijden en langer moest het niet geduurd hebben, want ik begon lichtjes misselijk te worden. Daarna nog een trap van driehonderd treden beklimmen en we waren aan de ‘top’. Net op tijd. Het was er gelukkig geen overrompeling. Ik had een perfect plekje en ik moest er niet eens voor drummen. 🙂 Het was inderdaad een mooie zonsopkomst, waarvan we allemaal een paar toffe foto’s gemaakt hebben. Daarna trokken we naar een verlaten lodge vlakbij, om op het dak wat meditatie en yoga te doen. Leuk, zo met de opkomende zon op ons gezicht. (Check de foto op Instagram.)
We hebben ook al twee keer ochtendyoga gedaan op het strand, naast de Ganges. “Het strand” is eigenlijk een van de vele kleine plekjes wit zand naast de rivier. Het is geen uitgestrekte vlakte waar iedereen zijn handdoek naast de andere uitspreidt. Je kan hier heel mooie ministrandjes vinden, waar het dus lekker rustig is om aan yoga te doen. En dan komt vanachter de bergen de zon op. Plezant! De kwaliteit van de yoga zelf is natuurlijk iets minder, omdat zand nu eenmaal geen stabiele ondergrond is, ook niet als je op je yogamat staat. Dus evenwichtsoefeningen (maar eigenlijk gewoon alle staande asana’s) zijn iets minder elegant. 🙂
Heilige douche
Deze voormiddag zijn we gaan raften op de Ganges. Die staat bekend als een heilige, maar ook heel vuile rivier. In Rishikesh is de Ganges over het algemeen aan de propere kant, omdat ze nog niet zo’n lange weg heeft afgelegd vanaf haar bron in de Himalaya. Nog redelijk weinig vervuiling dus. De rivier is hier ook aan de rustige kant, dus ik maakte me nergens zorgen over. Ik had in Mexico al eens geraft en toen is ook alles vlot verlopen. De twee sterkste mensen moesten vooraan plaatsnemen, dus één ervan werd alvast onze enige man. De sterkste dames onder ons voelden blijkbaar weinig voor dat plekje, dus heb ik me er maar gezet. De laatste dagen was ik niet meer zo stijf van de asana’s, maar ik weet dat ik morgen weer klaar en duidelijk ga weten dat ik leef. Amai, mijn armen … Er waren een aantal leuke versnellingen in de Ganges, die de snuit van onze raft de hoogte injoegen. Daardoor was ik dus geregeld in de lucht aan het peddelen om vervolgens een douche van heilig water te krijgen. Op een rustige plek konden we ook even zwemmen. Frisjes, maar plezant.
Een wijs cadeau
Nog een leuk nieuwtje: ik heb een Gita gekregen! Een echte Bhagavad Gita! Voor wie geen idee heeft waarover ik zo enthousiast doe: de Gita is een van de belangrijkste geschriften in het Hindoeïsme en ook van de yogafilosofie. Als ik het in mensentaal probeer uit te leggen, gaat het o.a. over geestelijke discipline, mentale kracht, zelfreflectie-, -kennis en –verwerkelijking, oprechte en toegewijde acties … (of is dat al geen mensentaal meer?) Enfin, kort door de bocht gaat het over hoe je ‘juist’ handelt in functie van je eigen mentale en fysieke gezondheid en kracht, maar ook in functie van je omgeving. Voor veel (alle?) Hindoes is dit dus eigenlijk een evidentie; het is hun mentaliteit om ‘goed’ te doen. Veel dingen uit die filosofie spreken me zo enorm aan (en vind ik zelf soms een evidentie), waardoor is denk dat ik in het verkeerde land geboren ben. 😉 (Grapje! Dit verwende Westerse meisje zou het hier niet lang volhouden. 😉 ) In ieder geval, de Gita is een belangrijk en inspirerend boek: het wordt kinderen met de paplepel in gegeven, waardoor ze er uiteindelijk zoveel levenswijsheid uithalen, waar wij in het Westen helemaal geen kaas van gegeten hebben. We zijn er zover van verwijderd… Ik wou de Gita graag kopen, maar blijkbaar is het iets dat je niet zelf ‘mag’ aanschaffen, maar cadeau moet krijgen van iemand. Dan heeft het nog meer waarde. Dat vond ik jammer, want ja… ik kan toch moeilijk aan iemand vragen om me de Gita cadeau te doen? 🙂 Een van mijn medestudenten, Lenka, had mijn verzuchting opgevangen – die ik écht niet met bijbedoelingen had geuit. En dus stond ze gisteren met een Gita voor mijn neus. Zo lief en zo tof! Ik hoop er snel in te kunnen lezen, zodat ik snel weer wat levens-wijzer word!
PS. Op Facebook heb ik enkele albums aangemaakt met meer foto’s.
PPS. Op de website van de yogaschool staan intussen ook enkele leuke foto’s.