Ik heb hier de tijd van mijn leven

Namasté!

Mijn yogateacher training is achter de rug. De examens zijn goed gegaan. Zoals verwacht ging Filosofie beter dan Anatomie, maar ik heb op beide theorievakken goed gescoord. Ook de praktijk (Meditatie, Pranayama en Asana) was dik oké.

 

De drum-brug

De laatste dag van de examens ben ik ‘s avonds met Lisa en Sati de stad ingetrokken. Eerst naar een boekenwinkeltje vlak naast een van de bekende bruggen in Rishikesh: Lakshman Jhula. Je moet je daarbij een ijzeren hangbrug over de Ganges voorstellen, ongeveer 150 meter lang en net geen twee meter breed. Ik ga geen gokje wagen over hoeveel mensen daar dagelijks passeren, maar geloof me op mijn woord dat het daar overdag voetje voor voetje gaat, drummen en aanschuiven. Uiteraard is het geen brug voorbehouden voor voetgangers. Brommers rijden/scheuren over en weer en weten vanzelfsprekend hun claxon heel goed staan. Die wordt gigantisch veel gebruikt, want op de brug sta je voornamelijk stil, omwille van verschillende redenen:

1. mensen nemen vanop die plek heel graag 101 selfies met de Ganges op de achtergrond.
2. mensen laten zich entertainen door de apen die over de brug slingeren en vooral uit zijn op alles wat loshangt en bij voorkeur eetbaar is.
3. er staat een koe of vijf in de weg.

Mijn zenuwen worden elke keer fameus op de proef gesteld als ik daar op andermans hielen sta te trappen en er vervolgens twee brommers in tegenovergestelde richting willen passeren, terwijl een koe beslist een verse vlaai te deponeren.

 

Zoek je boekje

Enfin, daarnaast is dus Ganga Book Emporium. Het is een heel klein winkeltje dat letterlijk van boven tot onder volgepropt staat met boeken. Er is nergens een open ruimte, geen afdelingen, geen onderverdelingen, alles gewoon naast, op en onder elkaar. De boeken gaan vooral over yoga, Ayurveda, spiritualiteit en filosofie, zowel fictie als non-fictie. Ik probeerde er een structuur in te vinden, maar toen ik ernaar vroeg, bleek er geen enkele logica te zijn in hoe de boeken gerangschikt stonden. Vandaar dat ik niet terugvond wat ik zocht. 🙂 Ik schakelde dan maar hulp in en het was erg grappig om te zien hoe de verkoper perfect wist waar alles stond. Dat noem ik nu gezellig. 🙂 Ik besloot mijn twee nieuwe vriendinnen het boek cadeau te doen dat vorig jaar zoveel impact op mij gehad heeft, dat ik het tot mijn persoonlijke bijbel heb gedoopt: ‘The Wisdom of Yoga – A Seeker’s Guide’ van Stepen Cope. Ik heb er de afgelopen vier weken zo vaak over gepraat, dat ik hen het hele verhaal wou gunnen. Dus ik vroeg naar twee exemplaren van het boek. De verkoper wist geblinddoekt waar te zoeken, hoewel ze niet allebei op dezelfde plaats stonden! Heerlijk, toch? Voor mezelf kocht ik ‘Four chapters on freedom’ en ‘Autobiography of a Yogi’, twee boeken waarover het in de lessen geregeld is gegaan. De afgelopen maand heb ik amper drie bladzijden kunnen lezen in het boek waarin ik thuis al begonnen was ‘Yoga and the Quest for the True Self’ van Stephen Cope. Dan ligt de Bhagavad Gita nog op mij te wachten. Ojee, zelfs in het land van de zen kom ik tijd te kort. 🙂

 

Gezonde peul grondig beu

In het land van de zen ben ik het Sattvisch eten intussen ook grondig beu. Begrijp me niet verkeerd, op zich is het zeker en vast lekker. Maar het is gewoon elke dag hetzelfde en ik voel me steeds geweldig geconstipeerd door de rijst of opgeblazen door de ‘dal’, een saus op basis van peulvruchten, zoals linzen, kikkererwten en bonen. Daarnaast krijg je nog aardappelen, groenten en chapati (een soort pannenkoek). Sattvisch eten wordt in de meeste yogascholen en ashrams geserveerd, omdat het een dieet is dat voortvloeit uit de yogafilosofie. Het zou lichamelijk en geestelijk welzijn bevorderen, om te beginnen omdat het licht en makkelijk verteerbaar voedsel is. Ik geloof dat allemaal wel, maar ik ben het zat. 🙂 Dus meestal eet ik ’s middags maar een beetje en trek ik onmiddellijk naar een nabij gelegen bistro of restaurantje om te proeven van alles wat de Indiase keuken nog te bieden heeft. Hoewel ik eigenlijk meer een zoutbek ben dan een zoetekauw, heb ik hier al heel veel dessertjes gegeten. Die combineer ik dan met een heerlijke chai (zwarte thee met kruiden en melk), want in de school krijgen we enkel gezonde kruidenthee. Ik heb hier ook een Ayurvedisch restaurantje gevonden, Ayurpak, waar ze verschillende soorten warme melk hebben, vb. met dadels, met venkel, met saffraan … Mijn favoriet is de rozenmelk: effectief met rozenblaadjes. En de melk is hier gezond, want de koeien zijn heilig! 😀

 

Dit hier geeft me vleugels

Nu ik dit hier weer allemaal zit op te schrijven, bedenk ik dat dit eigenlijk het liefste is wat ik doe: schrijven over mijn ervaringen. Ik doe heel graag nieuwe dingen, hou ervan met iets nieuws kennis te maken en wil van alles uitproberen… Daar krijg ik nu eens vleugels van, zie. En naar verluidt heb ik enig talent voor schrijven (wat over mijn bescheidenheid niet kan gezegd worden 😉 ) en dat treft: dat doe ik ook graag, dus die combinatie vind ik echt ideaal. Ik heb hier dus de tijd van mijn leven. 🙂 Wat zou ik hier graag mijn werk van maken. Dus bij deze een warme oproep aan alle werkgevers voor wie ik nieuwe ervaringen mag neerpennen: jobaanbiedingen zijn welkom op namaste@grete-vliegt.be. 😉

 

PS. Gisteren was er de afstudeerceremonie en kregen we ons certificaat. Maar de foto’s daarvan zijn nog niet in mijn bezit. Ik breng er een van de komende dagen verslag over uit, dan kan ik meteen de foto’s erbij zetten.