Deze plek is ‘divine’

Namasté!

Ik dacht: ik laat nog eens een tattootje zetten! En zo geschiedde. Ze is uiteraard slechts tijdelijk, want van henna. Ze is gezet door mijn Indiase vriendinnetje Jyoti (24), die ik hier vorig jaar leerde kennen. We werden met elkaar in contact gebracht door een gemeenschappelijke vriendin, zijnde mijn yogateacher Nathalie van Shala Samsara. Jyoti werkt in een gsm-winkel in Raiwala, wat zowat het enige moderne is aan het dorpje waar de tijd verder stil heeft gestaan. Maar ‘voor en na’ is ze erg creatief en ze zet dus onder andere prachtige hennatatoeages. Als ik bij haar op bezoek kom, word ik altijd erg verwend met huisgemaakte (en daardoor dus nog lekkerdere) chai, koekjes en chips. Dat laatste vind ik niet bij thee passen, maar ik ben al lang blij met eens iets anders dan ashram-eten. 🙂

 

Bornem op bezoek

Die desbetreffende Nathalie is trouwens samen met mijn andere yogateacher Sandra Dehertogh van Yogastudio Bornem momenteel op bezoek in Aurovalley ashram, samen met nog vijftien andere dames en heren. Beide teachers organiseren deze yoga- en meditatieretraite om mensen te laten kennismaken met het authentieke ashramleven en dagelijks yoga, meditatie en pranayama (controle over de adem) te oefenen. Ze bezoeken gedurende deze veertiendaagse spirituele reis ook enkele belangrijke hindoeïstische en boeddhistische pelgrimsoorden, zoals Rishikesh, Haridwar, Varanasi en Sarnath, plaatsen die historisch en mythologisch met yoga verbonden zijn. Een echte aanrader, volgens mij. Nathalie organiseert geregeld retraites, dus check haar website om op de hoogte te blijven. Voor mij is het goed dat ze hier zijn om mijn Nederlands wat te onderhouden! 🙂 🙂 Het is trouwens voor deze lieve mensen dat ik al zingend de Om Laboratory gekuist heb, want zij maken er nu dagelijks gebruik van.

 

Bedenk wat je bedenkt!

Verder heb ik de afgelopen dagen weer wat bewijzen gekregen dat er iets ‘buitenaards’ is aan deze ashram. ‘Divine’ noemen we het hier, maar je kan het ook ‘betoverd’ noemen. Vorige keer schreef ik toch iets over de hypothese dat pakweg vijftien paar ogen me nu nog wat onzeker zouden maken als beginnende yogateacher. En de volgende dag komt er een groep van op de kop vijftien Colombianen ‘mijn klas’ binnen. (Blij dat ik vijftien geschreven heb en niet vijftig. 🙂 Al zou dat het verschil nu ook weer niet maken.) Verrassend genoeg sloeg ik niet in paniek toen de Colombiaanse kudde kwam binnen draven (#zelfovertreffing). Ik deed gewoon mijn ding. Het was niet zo gemakkelijk, want de groep was heel divers: er zaten dames tussen die duidelijk al wat gerekt en gestrekt hadden en zich makkelijk doorheen mijn instructies bewogen, maar er was ook een man die (zo vernam ik later) die dag zijn allereerste yogales kreeg. En dan nog van alles ertussen, maar voornamelijk beginnende beginners. Ik moet dus nog wat leren differentiëren, maar dat komt al doende allicht wel. Maar in de ashram geldt dus de regel: bedenk wat je bedenkt, want de kans is reëel dat het werkelijkheid wordt.

 

Treffend toeval

Zo schreef ik een week of drie geleden ook dat ik het heel erg plezant vind om deze blog bij te houden terwijl ik ‘ergens onderweg’ ben. Schrijven over mijn ervaringen is het liefste wat ik doe. Nieuwe dingen proberen, van alles uitproberen en daarover schrijven lijken me een ideale combinatie. Daarover sprak ik onlangs ook met de zingende Franse Nathalie (van de vocal yoga). Ze vertelde me over het concept van WorkAway en YogaTravelJobs. Hiermee kan je als vrijwilliger overal in de wereld gaan werken in ruil voor kost en inwoon en natuurlijk heel veel ervaringen. Bij YogaTravelJobs zitten er ook betaalde banen tussen. Ik ging een kijkje nemen en wat was het eerste dat ik tegenkwam toen ik de website opende, zonder ook nog maar één zoekwoord in te typen? ‘YOGATravelJobs is looking for yoga writers!’ Je kan dat toeval noemen, maar ik vond het toch weer treffend.

 

Mijn malle molen

Een ander voorbeeldje gaat over mijn Karma yoga. Ik vertelde al dat ik vorig jaar mijn handen vol had met 4000 boeken in de bibliotheek en 200 plantjes, maar dat ik deze keer nog niet echt een ‘officiële’ taak had gekregen als Karma yoga. Ik deed wel allerlei kleine dingen op eigen initiatief, zoals de teruggebrachte boeken in de bib uitschrijven en terugzetten, helpen eten serveren, de bib openen en sluiten en yogales geven natuurlijk. En op zich is dat zeker allemaal goed als Karma yoga. Als iedereen zoiets doet, blijft de boel hier draaien. Maar … mijn ego vond het blijkbaar niet genoeg. Dit zal hoogstwaarschijnlijk weer heel herkenbaar klinken voor de mensen die me goed kennen: ik vond dat ik niet voldoende bijdrage leverde aan de ashram. Wat belachelijk is, want dat wordt hier helemaal niet gemeten of afgewogen. Doe wat je wil/kan en dat is prima. Maar goed, mijn ego kon zich daar niet bij neerleggen, waardoor ik begon te kampen met een schuldgevoel. (God mag weten welke bizarre kronkel in mijn hoofd daarvoor zorgt. Is er een therapeut in de zaal? 🙂 ) Ik heb enkele dagen op mezelf moeten inpraten om daar vanaf te geraken: dat ik wel genoeg deed, dat ik voor de rest ook gewoon mocht relaxen en genieten. Ik had een hele stapel boeken waarin ik nog geen letter gelezen had, dus dat dit mijn moment was. Drie dagen geleden pas heb ik mijn ‘malle molen’ dan toch tot stilstand gekregen. Ik deed mijn werkjes en op mijn vrije momenten presteerde ik het om zelfs te genieten van mijn boek. Toen ik in de namiddag een heerlijk plekje in de schaduw gevonden had en ik onder het genot van een al even heerlijke chai aan het lezen was, stond Swami plots naast mij: dat de meditatietempel een onderhoud moest krijgen. Dat ik dat kon doen. Dagelijks. Toen heb ik toch even rond mij gekeken om te zoeken waar de verborgen Divine-camera stond. Dit is het allermooiste bewijs van: wat je loslaat, komt vanzelf naar je toe. Ik ben intussen dus in een ‘god’ of een andere ‘Divine power’ moeten gaan geloven, die mij hier serieus op de proef stelt en zich ondertussen een kriek lacht. 🙂

 

Gebroken met een bezem

Dat kuisen … tja, je weet hoe dat hier gaat. Al valt het in de meditatiehal nog wel mee. Daar is het vooral belangrijk dat de kussens wat ordentelijk liggen en dat het ornament in het midden gedecoreerd wordt met verse bloemetjes. De vloer moet natuurlijk ook proper blijven, maar het volstaat om er met de borstel doorheen te gaan. Die borstel… is niet echt een exemplaar zoals wij het kennen, of wat had je gedacht? Het is meer een bezem, zoals we hem kennen van de heksen, maar dan veel kleiner (erop vliegen zou een uitdaging zijn). Hij heeft een steel van ongeveer veertig centimeter lang en daar hangen dan lange haren aan van zo’n vijftig centimeter. Het is India-formaat, de mensen zijn hier een stuk kleiner dan wij. Als ik die bezem vasthoud en naar de grond richt, komt het uiterste plukje tegen de grond. Pas wanneer ik voorover buig, raakt een bruikbaar deel haren de grond, waarmee ik effectief iets kan wegvegen. Dus ofwel spaar ik mijn rug en doe ik er dagen over om de meditatietempel te vegen. Ofwel presteer ik dat binnen een aanvaardbare tijdspanne en ben ik daarna gebroken. De eerste dag ben ik voor de tweede optie gegaan. Ik was nadien niet enkel gebroken, ik had ook weinig voldoening van mijn werk. De meditatiehal is goed onderhouden, dus erg vuil is het er nooit – wat een meevaller is. Maar de vloer is in marmer en alle spikkeltjes en kleurschakeringen maken dat je niet goed ziet waar er vuil (stof) ligt en waar niet. Dus ik veegde een beetje in het wilde weg, geen idee of ik nu vuil mee had of niet. Ik mocht al blij zijn als ik eens een gekko achter een kussen vond die daar het loodje had gelegd of een kever die bezweken was onder de warmte. Wie had ooit gedacht dat ik enthousiast zou worden van naast een raam te vegen, alwaar ik steevast massagraf van vliegen aantref? 🙂 Enfin, na die eerste ervaring heb ik besloten om bij het onderhouden van de meditatietempel vooral op zoek te gaan naar lijken en ander zichtbaar vuil om zo de combinatie van Karma yoga én een gezonde rug te bewaren. Zónder schuldgevoel!