De geluksvinder

Namasté

Soms vind je het geluk waar je niet zocht. Dan ben je dus een geluksvinder en geen gelukszoeker. Dat zoeken levert trouwens vooral frustraties op. Vinden daarentegen gebeurt meestal op een moment dat je het niet verwacht, wat de pret eens zo groot maakt. Zo was ik me onlangs suf aan het zoeken naar een kaartje dat ik van iemand gekregen had op reis in India. Het was vlak voor ik naar huis vertrok, dus ik had het nog snel ergens weg gestopt. Maar waar? Ik had echt overal gezocht (dacht ik). Ik begon er lastig van te lopen, want ik wou zo graag dat kaartje opnieuw lezen. Ik legde me er met tegenzin bij neer dat ik het kwijt geraakt moest zijn tijdens te terugreis. Tot ik vandaag mijn tas aan het inpakken was om naar zee te gaan. Mijn gsm-oplader mocht in het kleine zakje met rits. Oei, daar zat precies nog iets in. Een kaartje! Mee proper gewassen toen de desbetreffende tas na een verblijf in India gereinigd werd. Maar de mooie woorden gelukkig nog steeds leesbaar.

Het spontane yogapad

In mijn vorige blogposts schreef ik al over mijn zoektocht naar een vaste halftijdse job. Resultaat: frustratie. 🙂 Waar ik nog niet veel over vertelde, is het pad dat zich vrijwel spontaan ontrold heeft: dat van de yoga. Zonder veel grote inspanningen te moeten leveren ben ik met enkele bijzondere mensen in contact gekomen. Resultaat: geluk! Want vanaf 4 oktober geef ik op donderdagavond yogales in het fitnesscentrum Go-Fit in Bornem. Er zit nog een tweede samenwerking in de pijplijn, maar daarover weet ik eind deze maand meer. En hoewel ik nog niet begonnen ben, wordt er al gedacht aan een extra lesmoment. Als klap op de vuurpijl kreeg ik deze week de vraag of ik enkele maanden yogales wou geven in Gili Air, een tropisch eiland in Indonesië. Daar was ik het al zéker niet aan het zoeken! En toch vind ik het. (Ik zou dan o.a. lesgeven op het strand bij zonsopgang. Ik kreeg er alvast een fotootje van doorgestuurd.)

De succesvolle spits

Naar Indonesië trek ik (voorlopig) niet, maar in Bornem start ik dus binnenkort wel. Om de spits af te bijten, had ik voor familie, vrienden en kennissen alvast een eerste privélesje georganiseerd. Ik had immers alleen nog maar in het Engels lesgegeven in de ashram in India en dat was intussen ook alweer even geleden. Dus die taalhorde wou ik alvast genomen hebben vooraleer ik ‘voor echt’ zou beginnen. Ik had niet verwacht dat er veel reactie op zou komen. Het yoga-aanbod hier in de omgeving is groot genoeg. Wie ermee kennis wou maken, had dat al lang gedaan, dacht ik. Ik hoopte dus op 8 of 10 man, maar met 4 was ik ook al blij geweest. Op minder dan 24 uur had ik al 15 positieve reacties. Wow, die had ik niet zien komen! Ik moest op een gegeven moment zelfs een ‘inschrijvingsstop’ inlassen, anders konden we nooit met z’n allen vrolijk molenwieken in de ruimte. Natuurlijk waren er heel wat kandidaten die vooral graag kwamen meedoen om mij een plezier te doen, waar ik uiteraard erg dankbaar voor ben. Geluk zit in een klein hoekje…

De gelukkige vinder

… of in een grote zaal. Want toen ik mijn studenten-voor-één-dag zo voor mij zag zitten, was ik zielsgelukkig. En ook wel wat nerveus, ja. Ik voelde me een beetje naakt met twintig paar ogen op mij gericht. 🙂 Maar na wat gestotter en angstige blikken op mijn spiekbrief raakte ik toch op dreef en heb ik met elke vezel van mijn lichaam en geest genoten van mijn allereerste Nederlandstalige yogales op Belgische bodem. En zoals het hoort bij belangrijke mijlpalen of prestaties in het leven, ben ik dat achteraf nog gaan vieren. (Iets wat mijn Passion for Work-coaches bovendien ook hoog in het vaandel dragen.) Toen ik later door de warme nacht naar huis fietste, kon ik niet stoppen met glimlachen. Wat voelde ik me blij en voldaan: wat was ik toch een gelukzak, euh, -vinder.