Als ik een M&M was…

Hallo daar!

Met de titel van deze blogpost wil ik een onaangename ervaring ombuigen in iets vrolijks. Ik ben namelijk volop aan het solliciteren voor een deeltijdse vaste job en dat vind ik per definitie nogal onaangenaam. Vooral omdat ik eigenlijk meestal niet weerhouden word, aangezien mijn profiel niet voldoet aan wat men zoekt. Dat klopt als je enkel mijn cv bekijkt, want die vertelt dat ik al dertien jaar hetzelfde doe: schrijven. In mijn motivatiebrief leg ik nochtans altijd duidelijk uit waarom ik het roer wil omgooien en dus solliciteer voor jobs die in een andere richting liggen en waarvoor ik ook zeker in aanmerking zou komen. Maar bon, mensen hebben het blijkbaar druk-druk-druk, waardoor ze die brief eigenlijk zelden lezen. En zo bleef ik voorlopig de enige die van mezelf overtuigd was. 🙂

Niet beschaafd

Toen ik onlangs dan toch eens ergens uitgenodigd werd, leek de ontmoeting meer op een verbale bokswedstrijd dan op een sollicitatiegesprek. De meneer aan de andere kant van de tafel was alvast kampioen in het geringschattend optrekken van zijn wenkbrauwen en vervolgens zodanig diep en hoofdschuddend zuchten, alsof hij maar niet kon bevatten hoe dicht hij bij het einde der beschaving was aanbeland – al zou dat ook mijn interpretatie kunnen geweest zijn. Het begon al bij het lezen van mijn naam. „Gre-te? e?” En hop, daar gingen de wenkbrauwen de hoogte in en volgde er een luchtverplaatsing waar de sirocco een puntje aan kan zuigen. Mijn cv werd op gelijkaardige manier overlopen en mijn antwoorden op dezelfde wijze ontvangen.

Niet gelachen

Hoewel mijn zelfvertrouwen toch (boven?) gemiddeld is, was het hiertegen helaas niet bestand… Ik voelde me knock-out gezucht. Daardoor was ik ook niet meer opgewassen tegen de vragen die van groot belang zijn in een sollicitatiegesprek, zoals: „Kan je een mop vertellen?”. Nu was het mijn beurt om mijn wenkbrauwen op te halen en „Nee” te zuchten, want ik ben sowieso al geen moppentapper, maar zeker op dat moment was het lachen mij al lang vergaan. Hoewel de volgende vraag toch nog een poging deed om op mijn lachspieren te werken: „Als je een M&M zou zijn, welke kleur zou je dan willen zijn?” Ik weet wel dat kleuren bepaalde kenmerken hebben en dus ook iets over je persoonlijkheid kunnen zeggen, afhankelijk van de bron ze interpreteert. Maar – met alle respect voor de vrolijke lekkernij – de M&M’s schieten daar tekort: ze zijn maar met zes. Als de zuchtende man dus naar mijn lievelingskleur wou peilen, kon hij die hiermee niet achterhalen. Ik ben dan zo vriendelijk geweest de stakkerd een beetje te helpen en te antwoorden: “Blauw. Maar ik vind dat ze paars moeten introduceren.”

Niet weerhouden

Ik moet toegeven dat ik de rest van het gesprek niet altijd zo vriendelijk ben geweest, aangezien ik verbaal helaas sterk genoeg ben om mensen lik op stuk te geven als ze met kleinerende vragen eigenlijk vooral zichzelf belachelijk maken. Daar ben ik niet trots op. Het maakte enkel dat ik zonder verdere verwachtingen, maar mét opgetrokken wenkbrauwen en een diepe zucht het bureau verliet en nadien niet verbaasd was dat ik niet weerhouden was. Sindsdien loop ik in de supermarkt steeds met gemengde gevoelens door de snoepgang (en neem ik foto’s van de proevertjes…). Maar ik onthoud dat ik assertief (nah!), communicatief, stabiel, rustig, betrouwbaar, loyaal, eerlijk, zorgzaam, behulpzaam, volhardend, gevoelig en geduldig (ahum?) ben, maar ook artistiek, intuïtief, authentiek, vredelievend en spiritueel. Dát heeft meneer Van Zuchten toch maar mooi aan zijn neus laten voorbij gaan. En ik blijf voorlopig de enige die van mezelf overtuigd is. 🙂